Mural na Skwerze Praw Kobiet przy ul. ks. Janowskiego od wczoraj już jest gotowy - przypomina kobiety, które w szczególny sposób związane były z Oławą i lokalną społecznością. Przy muralu jest umieszczony kod QR, który po zeskanowaniu przekieruje nas do informacji o tych siedmiu postaciach.
Oto bohaterki muralu:
Danuta Horbaczyńska-Szelachowska (1934-2012)
- Lekarka pediatra i legenda oławskiej służby zdrowia, która przez ponad pół wieku służyła mieszkańcom. Była twórczynią i wieloletnią dyrektorką nowego Szpitala Rejonowego w Oławie, a także ordynatorką Oddziału Dziecięcego i kierowniczką Powiatowego Wydziału Zdrowia. Dzięki jej niezwykłej determinacji oławska służba zdrowia zmieniła swoje oblicze – doprowadziła do budowy nowoczesnego szpitala oraz modernizacji licznych przychodni. Pełniła również funkcję radnej Rady Miejskiej i aktywnie wspierała oławskich harcerzy oraz organizacje społeczne. Zapamiętano ją jako osobę o wielkim sercu, profesjonalistkę i społeczniczkę, która swoją pracę traktowała jak misję ratowania życia dzieci.
Elżbieta Wojdyła (1959-2018)
- Przedsiębiorczyni, radna miejska i niestrudzona działaczka społeczna, która stała się symbolem walki z chorobą nowotworową. Po diagnozie raka piersi w 2006 roku nie poddała się, lecz otworzyła Centrum Odnowy Biologicznej Wellness oraz założyła Stowarzyszenie „Zawsze Kobieta”, pomagające amazonkom i promujące profilaktykę zdrowotną. Organizowała liczne koncerty charytatywne, biegi po zdrowie oraz wigilie dla osób bezdomnych i potrzebujących. Uhonorowana wieloma nagrodami, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz tytułami „Niezwykła Polka” i „Mikroprzedsiębiorca Roku”. Pozostaje we wspomnieniach jako osoba pełna niespożytej energii, która „zarażała genem pomagania”.
Seweryna Siemiradzka (1900-1998)
- Wybitna specjalistka ogrodnictwa i tkactwa, pochodząca ze znanej lwowskiej rodziny (była bratanicą malarza Henryka Siemiradzkiego). Przed wojną projektowała nowoczesne ogrody szpitalne we Lwowie, a po jej zakończeniu i przeżyciu łagru w Krasnym Donie, trafiła do Oławy. W mieście przez lata zajmowała się ogrodnictwem (m.in. przy ul. 1 Maja) i aktywnie uczestniczyła w życiu publicznym jako radna Miejskiej Rady Narodowej. Mimo trudnych doświadczeń życiowych zachowała niezwykłą pogodę ducha, stoicyzm oraz miłość do przyrody. Na emeryturze uczyła języków obcych i pracowała jako lektorka języka niemieckiego.
Janina Kowalska (1917-2004)
- Wieloletnia kierowniczka kina „Odra” i wpływowa działaczka samorządowa, znana jako „kobieta-instytucja”. Przez wiele lat pełniła funkcję przewodniczącej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej oraz działała w Lidze Kobiet. Pod jej energicznym kierownictwem oławskie kino przeżywało okres rozkwitu, stając się kluczowym punktem na kulturalnej mapie miasta. Była osobą niezwykle skuteczną w działaniu, o zawsze nienagannym wyglądzie. Wspominana jest jako postać nietuzinkowa, która wywarła istotny wpływ na powojenny charakter Oławy.
Michalina Hnatkowska-Żydło (1895-1996)
- Artystka fotograficzka, która wraz z mężem Bronisławem stworzyła legendarny oławski zakład fotograficzny przy Placu Zamkowym 25. Sztuki fotografii uczyła się u cesarsko-królewskiego nadwornego fotografa w Kołomyi, gdzie przed wojną z sukcesem prowadziła własne atelier. W Oławie specjalizowała się w niezwykle precyzyjnej obróbce i retuszu zdjęć, wykazując się wielkim zmysłem artystycznym. Choć często pozostawała w cieniu męża, to ona, wcześniej była mistrzem w zawodzie. Była osobą wykształconą, znającą języki i żywo zainteresowaną sprawami świata, dożywając niemal 101 lat.
Maria Waleria Słupska (1946-2023)
- Animatorka kultury i sportu, niezwykle lubiana postać, którą znali niemal wszyscy mieszkańcy miasta. Przez lata pracowała w Oławskim Centrum Kultury Fizycznej (wcześniej: Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji) oraz w Oławskiej Telewizji Kablowej. Była współorganizatorką pierwszych Dni Koguta, zjazdów absolwentów Liceum Ogólnokształcącego w Oławie oraz aktywnie działała w klubie Poszukiwaczy Zaginionej Historii Oławy. Cechowała ją odwaga cywilna i bezkompromisowość w obronie praworządności. Jako trzymiesięczne dziecko przyjechała do Oławy jednym z pierwszych powojennych transportów, stając się z czasem jedną z najbardziej rozpoznawalnych „kobiet-instytucji” w mieście.
Maria Klementyna Sobieska Stuart (1701-1735)
- Wnuczka króla Jana III Sobieskiego, urodzona na zamku w Oławie, gdzie jako ulubienica ojca, Jakuba Sobieskiego, spędziła połowę swojego życia. Była jedną z najbogatszych dziedziczek ówczesnej Europy i tytularną królową Wielkiej Brytanii, Francji i Irlandii jako żona pretendenta do tronu Jakuba III Stuarta. Jej życie przypominało scenariusz filmu przygodowego – aby móc poślubić narzeczonego, musiała brawurowo uciec z więzienia w Innsbrucku, w którym osadzono ją na polecenie cesarza Karola VI. W Rzymie zasłynęła jako wpływowa mecenaska kultury, organizując w swojej rezydencji Palazzo del Re koncerty najwybitniejszych artystów epoki. Choć małżeństwo spełniło nadzieje dynastyczne, urodziła dwóch synów, stało się źródłem poważnych konfliktów o sposób ich wychowania, w wyniku których Maria na kilka lat schroniła się w rzymskim klasztorze św. Cecylii. W ostatnim okresie życia całkowicie oddała się ascezie i szerokiej działalności charytatywnej – prowadziła jadłodajnię „Sagra Mensa”, gdzie osobiście usługiwała ubogim, oraz odwiedzała chorych w szpitalach. Zmarła z wycieńczenia organizmu w wieku zaledwie 33 lat i jako jedną z nielicznych kobiet pochowano ją z królewskimi honorami w Bazylice św. Piotra w Watykanie. Przez współczesnych zapamiętana jako osoba sprawiedliwa i pełna dobroczynności, uzyskała tytuł Służebnicy Bożej.
Napisz komentarz
Komentarze