Tym razem w Centrum Edukacji Historycznej, czyli w podziemiach oławskiego ratusza.
Czym jest Żywa Biblioteka? To przestrzeń do szczerej rozmowy, zadawania pytań i konfrontowania własnych wyobrażeń z rzeczywistością. Bez oceniania, bez gotowych odpowiedzi i bez konieczności zgadzania się ze sobą.
Możesz wybrać „książkę”, usiąść z nią na kilkanaście minut i porozmawiać. O życiu, doświadczeniach, wyborach, trudnościach, pasjach czy tym, co na co dzień może wydawać się nam odległe.
Jak to działa?
Czytelnik wybiera z katalogu „książkę”, która go zainteresowała, rejestruje się, a następnie może ją „wypożyczyć” na 20 minut. Zamiast przewracania stron jest jednak rozmowa twarzą w twarz – możliwość zadawania pytań, poznania osobistej historii i spojrzenia na świat z perspektywy drugiego człowieka.
Nie trzeba mieć specjalistycznej wiedzy ani przygotowanych pytań. Wystarczy ciekawość i otwartość na drugą osobę.
Po co to robimy?
Żywa Biblioteka pozwala spojrzeć poza stereotypy i etykiety, które często pojawiają się w naszym codziennym myśleniu o innych. Bezpośredni kontakt daje możliwość poznania doświadczeń, których być może nigdy wcześniej nie mieliśmy okazji poznać.
To przestrzeń, w której można pytać, słuchać, rozmawiać i zmieniać perspektywę.
Nie chodzi o to, by we wszystkim się ze sobą zgadzać. Chodzi o to, by spróbować zrozumieć drugiego człowieka.
Nie oceniaj książki po okładce. Wybierz książkę. Usiądź. Porozmawiaj. Poznaj historię człowieka.
KOGO SPOTKASZ W TYM ROKU?
HAZARDZISTA
Na imię mam Roman i jestem hazardzistą. To znaczy, że teraz wiem i zdaję sobie z tego sprawę o moim uzależnieniu od hazardu. Był czas, że uważałem hazard za świetną zabawę i sposób na powiększenie swoich dochodów czyli zarabianie. Dużo czasu minęło zanim spostrzegłem jak uprawianie hazardu wpływało i zmieniało życie moje i mojej rodziny. Jeżeli jesteś ciekawa/y mojej historii lub masz kontakt z takimi osobami w rodzinie lub wśród znajomych zapraszam do wypożyczenia tej książki.
GEJ
Kolega z klasy, wysoki, krótko obcięty, miał piękne ramiona. Dobrze grał w koszykówkę. Piotrek, Paweł? Nie pamiętam. Miałem 14 może 15 lat. Gdy uświadomiłem sobie, że pociągają mnie mężczyźni. Tak po prostu, bez żadnych wątpliwości. Nigdy nie były to kobiety.
Na początku nie utożsamiałem tego z byciem gejem. Któregoś dnia samo mi się to jakoś połączyło: „aha, czyli jestem gejem, ok!”.
Mamie powiedziałem o sobie 3 lata później. Tacie powiedziałem przy pomocy listu, jak miałem 20 lat. Od tego momentu, nie ukrywam swojej orientacji seksualnej. Jak zareagowali moi rodzice? Jak poradziłem sobie z „wychodzeniem z szafy”? Jak żyje się osobie homoseksualnej w Polsce? Chętnie odpowiem na te i inne pytania.
WYCHOWAWCZYNI MŁODZIEŻY NIEDOSTOSOWANEJ SPOŁECZNIE
Pracuję z młodzieżą w ośrodku socjoterapeutycznym. Mam kontakt z młodymi ludźmi niedostosowanymi społecznie. Wierzę, że mogę im pomóc.
Uważam, że Żywa Książka może zmienić postawy ludzi przez dostarczanie im rzetelnych informacji. Biorę udział w Żywej Bibliotece, bo chciałabym wpłynąć na sposób postrzegania przez społeczeństwo młodzieży z problemami.
WOLONTARIUSZKA HOSPICJUM
Jestem osobą otwartą i radosną, stereotypy wydają się być mi obce. Opieką nad chorymi zajmuję się od wielu lat. Traktuje to jak posłannictwo i życiową misję. Do Żywej Biblioteki zgłosiłam się, gdyż moim zdaniem ludzie ciężko i nieuleczalnie chorzy są w pewien sposób dyskryminowani. Lubię mówić, natomiast w posłudze człowiekowi choremu przede wszystkim słucham..
TRZEŹWY ALKOHOLIK
Pochodzę z biednej rodziny śródmiejskiej w Wałbrzychu. Jako dwudziestoparolatek podjąłem pracę w małym zakładzie usługowym, gdzie w sposób poważny i niejako codzienny zetknąłem się z piciem alkoholu. Moja odporność na alkohol z biegiem lat zaczęła się zmniejszać, spadał poziom tolerancji na większe jego ilości. Niedostrzegalnie przez kilkanaście lat zacząłem popadać w uzależnienie alkoholowe. Upadłem na dno - straciłem rodzinę, pracę i prawie mieszkanie. Nieustannie popadałem w konflikt z normami moralnymi, zasadami współżycia, przykazaniami, wreszcie normami prawnymi. Otarłem się o więzienie, szpital psychiatryczny i dwa razy o śmierć. Chciałem wyjść z nałogu, ale nie wiedziałem jak. Po prawie dwudziestu latach picia ktoś podał mi pomocną rękę. Zacząłem się leczyć nie bez problemów i upadków w poradni uzależnień i wspólnocie AA. Zacząłem już od 30 lat walkę o trzeźwość, mając świadomość, że całe moje poprzednie "życie" to był ciąg pijackich ekscesów, z rzadka tylko przeplatanych jaśniejszymi epizodami przebudzeń-otrzeźwień. Dzisiaj dzięki psychoterapeutom, przyjaciołom z AA żyję. Przekonałem się także, że najlepszym sposobem ratunku siebie jest niesienie pomocy innym ludziom uzależnionym od alkoholu. Dlatego chcę w ŻYWEJ BIBLIOTECE podzielić się swoimi doświadczeniami, siłą i nadzieją.
MAMA GEJA
Witaj w mojej opowieści.
Jestem „mamą geja” – tą, która zawsze troszczy się, wspiera i kocha, niezależnie od tego, kim jest jej dziecko. Moja książka nie jest napisana na papierze, bo to życie samo w sobie stworzyło jej treść. Moje doświadczenia to historia, którą wiele osób może zrozumieć, ale tylko ci, którzy mają odwagę słuchać, naprawdę ją poczują.
Jestem tu, by opowiedzieć Ci o tym, co to znaczy być rodzicem w świecie, który nie zawsze akceptuje inność. O radościach, które przynosi miłość, o trudach, które pojawiają się w obliczu nieprzewidywalności społeczeństwa, ale także o sile, którą daje mi mój syn. Nie jestem tylko „mamą geja”. Jestem kobietą, która przez lata uczyła się, że miłość nie zna granic. Że każdy człowiek zasługuje na szacunek i akceptację.
To moja historia. Zapraszam Cię do jej przeczytania.
OSOBA NIEWIDOMA
Przyznaje, że w społeczeństwie ciągle pokutuje stereotyp osoby niewidomej jako niezaradnej, niezbyt rozgarniętej, w pełni zależnej. Nie uważa się za osobę dyskryminowaną, kwestia jej „odmienności” już nie stanowi dla niej problemu. Jest na tyle dostosowana społecznie, że ją akceptuje.
Z wykształcenia jest psychologiem. Umiejętność słuchania przydaje się w jej zawodzie.
Jako Żywa Książka chce przybliżyć zainteresowanym osobom specyfikę funkcjonowania osób niewidomych.
MAMA DZIECKA Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ
Jeśli jesteś rodzicem, to czy wiesz, jakie to jest uczucie dostać telefon z badań przesiewowych? Chodzi o to badanie w szpitalu tuż po porodzie, kiedy pobierają dziecku krew z pięty - i jak jest wszystko dobrze to nigdy nie dzwonią...
No właśnie, do mnie 6 lat temu zadzwonili.
Przez te 6 lat przeszłam bardzo długą drogę. Na początku totalnie się załamałam i miałam żal do losu, że moi znajomi mają prawo mieć zdrowe dzieci, i normalne, okraszone zwykłymi problemami rodzicielstwo. Później dowiedziałam się, że po diagnozie dziecka też można przeżywać żałobę. Żałobę po zdrowym dziecku, którego już nigdy nie będziemy mieć. Jeśli uda Ci się przeżyć dobrze żałobę po zdrowym dziecku, w Twoim sercu, marzeniach i planach robi się miejsce na to konkretne dziecko, które masz. I na wspólne rodzinne, szczęśliwe życie razem z właśnie nim.
Dziś, zamiast złorzeczyć na chorobę córki, staram się widzieć jaśniejsze strony sytuacji, w jakiej postawiło mnie życie. Bo skoro nie mogę jej zmienić, to zdecydowanie łatwiej żyć, gdy się ją akceptuje. Dziś wspieram rodziców, którzy właśnie dostają diagnozy u swoich maluszków, i którym świat się wali tak samo jak mi kiedyś. Pokazuję im, że choć to wydaje się absurdalne, z chorobą można się zaprzyjaźnić.
Często gdy kobieta jest w ciąży mówi się „najważniejsze żeby było zdrowe”. To nieprawda! Najważniejsze, żeby było szczęśliwe! Bo na to czy będzie zdrowe bardzo często nie mamy żadnego wpływu.
UKRAINKA
Jestem Ukrainką, która przyjechała do Polski około 5 lat temu. Pochodzę z zachodniej Ukrainy i jestem fryzjerką. Gdy zaczęła się wojna (w 2014 roku, po aneksji Krymu), jako wolontariuszka strzygłam żołnierzy we Lwowie.
Gdy przyjechałam do Polski najpierw pracowałam na produkcji, żeby podszkolić język, a później zaczęłam pracować już w swoim zawodzie.
Dziś przyglądam się czasem osobom z Ukrainy, które w sklepach wolą się za dużo nie odzywać, a rozmawiają swobodnie dopiero po wyjściu na zewnątrz…
Napisz komentarz
Komentarze