Opowieść o szklanych domach...

Po spotkaniu z prezesem Kongresu Nowej Prawicy, które w zeszłym tygodniu odbyło się w Oławie, przyszła mi na myśl pewna refleksja: niby mądry facet, a tak abstrakcyjne poglądy. Abstrakcyjne, bo nie mają najmniejszych szans na wprowadzenie życie, a wiele jego pomysłów spowodowałoby prawdziwą anarchię.

Nie oceniam oczywiście całego programu KNP, a nawet wierzę, że można w nim znaleźć coś ciekawego. Jednak gdy słyszę, że państwo nie powinno decydować, ile lat ma dziecko, które idzie do szkoły, to zastanawiam się, czy na pewno żyjemy w XXI wieku. Wizja odpowiedzialnych ludzi (w tym wypadku rodziców), przypomina mi nieco wizję szklanych domów z "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego.

Wszystko brzmi pięknie, dopóki zakładamy, że każdy rodzic pośle swoje dziecko do szkoły w najodpowiedniejszym dla niego wieku. Takie założenia są absurdalne. Rzeczywistość szybko zweryfikowałaby odpowiedzialność, a wiele dzieci w ogóle nie rozpoczęłoby edukacji. Janusz Korwin-Mikke, niczym Cezary Baryka, zdziwiłby się, jak wiele jest patologicznych rodzin, w których jeszcze bardziej cierpiałyby dzieci. Bez opieki ze strony państwa miałyby minimalne szanse na poprawny rozwój.

- Kiedyś traktowało się nas jak mężczyzn, którzy sami potrafią decydować o swoim losie, teraz traktuje się nas jak dzieci - mówił na spotkaniu prezes KNP.

Głęboko wierzę, że Korwin-Mikke poradziłby sobie w anarchistycznym państwie, w którym o prawie wszystkim sam decyduje. Musi jednak pamiętać, że niewielu osobom podobają się takie rozwiązania, co doskonale widać w trakcie wyborów, gdy Kongres Nowej Prawicy nie może przekroczyć wymaganego progu.

Dlaczego? Może zbyt mało walczy o głosy kobiet? Która z obecnych w hotelu "Marta" zagłosowałaby na partię, której przewodniczący twierdzi, że: - kobiety powinny mieć przywileje, nie równe prawa. Żałuję, że nie dano nam możliwości zadawania pytań. Chętnie poznałbym rozwinięcie tej średniowiecznej myśli.

Kamil Tysa