Synem Jakuba i Julii był Leopold, który przyszedł na świat w 1876. Ukończył oławskie gimnazjum, następnie studiował medycynę i chemię na uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium, Freiburgu Bryzgowijskim i Lipsku. W 1901 uzyskał tytuł doktora. Tematem pracy był wpływ oleju z gorczycy na proces wchłaniania w jelicie cienkim. W 1908 habilitował się w naukach medycznych, na uniwersytecie w Getyndze. Dwa lata później został dyrektorem tamtejszej kliniki. W 1913 przeniósł się do Altony, gdzie kierował Departamentem Chorób Wewnętrznych tamtejszego szpitala miejskiego, później został jego dyrektorem. W 1931 objął stanowisko dyrektora berlińskiego Szpitala Rudolfa Virchowa. Po dojściu nazistów do władzy zwolniono go z pracy, potem wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Został szefem Kliniki Chorób Wewnętrznych w Montefiore Hospital w Nowym Jorku. Lichwitz rozwijał się też naukowo. Uzyskał tytuł profesora medycyny klinicznej na Uniwersytecie Columbia. W 1941 przeszedł na emeryturę, zmarł dwa lata później. Jego dzieło "Pathologie der Funktionen und Regulationen", wydane w 1936 roku, w holenderskim Leiden, zostało wpisane przez nazistów do wykazu książek niepożądanych i szkodliwych.
Piotr Turek [email protected]
Napisz komentarz
Komentarze