Mieczysław Walukiewicz nie żyje

Tak, tak... byl wspanialym a zarazem bardzo, bardzo skromny czlowiekiem. Ogromej wiedzy nauczycielem nie tylko z zakresy Fizyki cz Astronomii. Pamietam jak ostatni taz, po wielu latach bedac w Olawie, tak zupelnie przypadkowo spotkalismy sie na ulicy, wtedy bardzo serdecznie wspominal nasze wspolne czasy Ogolniaka, oraz wyjazdu na olimpiade fizyczna, od ktorej wtedy minelo prawie 30 lat a Profesor spokojnie w szczegolach przytaczal detale z pamieci na ten temat, szybciej niz by to zrobily wspolczesne systemy wyszukiwania danych i algorytmy sortujace. Bardzo wielka strata, ze od nas odszedl, bo takich skromnych a zarazem nietuzinkowych ludzi nie spotyka sie czesto we wspolczesnym, zagonionym swiecie.

Co było przyczyną śmierci?

Szacunek. Świetny nauczyciel

Panie Piotrze bardzo dobrze Pan ujął swoje odczucia o śp. koledze z pracy nic dodać nic ująć.Ja swego czasu również pracowałem ze śp. Mieczysławem i zawsze dobrze go wspominam.

Królu złoty, miałeś tylko 70 lat, mogłeś jeszcze zostać z nami. Żegnaj

Pana Walukiewicza poznałem 1973 roku w szkole zawodowej przy ulicy Gagarina jako wspaniałego nauczyciela z powołania i pasjonata fizyki teraz niema takich nauczycieli .

Prawda prawda Panienko

szacunek! tak jak Pan Piotr napisał

Miałem przyjemność kilka lat pracować z ś.p. prof. Walukiewiczem – do jego odejścia na emerytuję. Był postacią nietuzinkową… W towarzystwie nieco skryty, wycofany, płochliwy… Często sprawiał wrażenie, jakby błądził myślami gdzieś daleko, w kosmicznej przestrzeni, która była jego fascynacją. Ale gdy weszło się w nim w rozmowę, odsłaniał się człowiek ogromnej wiedzy i wręcz nieprawdopodobnej pamięci. Z nieśmiałego człowieka przeradzał się w osobę, z którą można rozmawiać w zasadzie na każdy temat. A poza tym czuło się jego wrażliwość i dobroć. Po jego odejściu na emeryturę często widywałem go na ulicy czy w sklepie. Rzadko nasze spotkania kończyły się jedynie kurtuazyjnym przywitaniem – często chwilą rozmowy, czasem wspomnień… Widziałem, że tęskni za szkołą, za uczniami, za pracą przy tablicy. Będę go wspominał z ogromną życzliwością. Mam nadzieję, że on mnie również – tam, w zaświatach. Piotr Wróbel

Wspaniały człowiek i nauczyciel.