- Kiedyś szkoły muzyczne były bardziej powszechne, a dziś często postrzega się je jako elitarne. Z czego wynika ta zmiana?
- Wydaje mi się, że w latach 80., kiedy powstawała szkoła muzyczna, nie było alternatywy. W zasadzie była to jedyna szkoła poza obowiązkiem nauki, w której dzieci mogły robić coś więcej. Natomiast obecnie oferta bardzo się poszerzyła, a szkoła muzyczna ma dużą konkurencję, ponieważ jest wiele innych zajęć, takich jak nauka tańca, różnego rodzaju kluby czy zajęcia sportowe. Dodatkowo technologia, smartfony i sztuczna inteligencja sprawiły, że każdy ma muzykę w zasięgu ręki. Kiedyś, bez gitarzysty, akordeonisty czy jakiegokolwiek innego instrumentalisty, na obozach, koloniach czy spotkaniach nie było możliwości zaśpiewania piosenki, a nawet jej odsłuchania.
- Jakie wydarzenia, koncerty lub inicjatywy szkoły najbardziej zapadły w pamięć bądź wpisały się w kulturę Oławy?
- Naszą wizytówką, w zasadzie ogólnopolską, są Konfrontacje Instrumentów Dętych. Jest to konkurs, którego pierwsza edycja odbyła się w 1992 roku. Co roku zjeżdża do nas niemal cała Polska. To bardzo renomowany konkurs i każdy "dęciak", który później odnosi jakiekolwiek osiągnięcia, zawsze ma w swoim życiorysie informację, że otarł się właśnie o to wydarzenie.
- Skąd wziął się pomysł organizacji takiego wydarzenia i dlaczego akurat instrumenty dęte?
- Poprzednia pani dyrektor, Ewa Leszczak, wspólnie z panem wizytatorem Andrzejem Kosendiakiem, wymyśliła w latach 90., żeby w Oławie zorganizować Konfrontacje Instrumentów Dętych. Widocznie w tamtych czasach nie było takiego konkursu, podczas którego osoby grające na instrumentach dętych, na poziomie szkoły podstawowej, mogły spróbować swoich sił i zaprezentować się. Była to również forma promocji, mająca zachęcić najmłodszych do gry na instrumentach.
- Czy dzięki temu Oława stała się ważnym punktem na muzycznej mapie Polski?
- Myślę, że jeśli chodzi o Konfrontacje Instrumentów Dętych, to każdy młody adept wie, czym jest Oława. Jeżdżę po Polsce na różne konkursy i podchodzą do mnie nauczyciele, mówiąc: "O, witamy pana dyrektora z Oławy! Piękny konkurs, zawsze przyjeżdżamy". Bez dwóch zdań szkoła muzyczna jest jednym z filarów lokalnej i ogólnopolskiej kultury oraz ważnym punktem na muzycznej mapie. Nie bez powodu to wydarzenie znalazło się w kalendarzu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako impreza objęta patronatem Ministerstwa i Centrum Edukacji Artystycznej.
- Nie każdy absolwent szkoły muzycznej zostaje zawodowym muzykiem. Co zatem, poza umiejętnością gry na instrumencie, daje ukończenie takiej szkoły?
- Nasi absolwenci mają rozwiniętą wrażliwość, a przez to spada poziom agresji. Nauka muzyki przekłada się również na naukę w szkole ogólnokształcącej. Dzieci, które regularnie występują na scenie, uczą się radzenia sobie z tremą i stresem. Dzięki temu nie mają problemu z wypowiedzeniem się na jakiś temat czy odpowiedzią przy tablicy. Są przyzwyczajone do występowania przed publicznością, dlatego mogą pokazać pełny wachlarz swojej wiedzy. Nie denerwują się i potrafią opanować emocje. Nauka gry na instrumentach to swoista gimnastyka mózgu, angażująca wiele jego obszarów jednocześnie.
- Ilu uczniów przewinęło się przez szkołę przez 40 lat i ilu dyrektorów nią kierowało?
- Przez szkołę przewinęło się 1445 uczniów, a absolwentów mamy 682. Dyrektorów było troje. Pierwszą była pani Emilia Rosińska, która zarządzała szkołą od 1986 do 1991 roku. Później przez 15 lat dyrektorem była pani Ewa Leszczak, a od 2007 roku jestem ja.
- Którzy absolwenci osiągnęli największy sukces artystyczny?
- Naszą wizytówką jest Seweryn Zapłatyński, flecista, który obecnie gra w Filharmonii Narodowej w Warszawie i będzie obecny na naszym koncercie jubileuszowym. Karierę robi także nasza uczennica Maja Bartkiewicz, która kontynuuje naukę w szkole muzycznej drugiego stopnia we Wrocławiu. Ją również będziemy mogli zobaczyć na koncercie. Jednocześnie należy dodać, że wielu naszych absolwentów kontynuuje i kontynuowało naukę w szkołach muzycznych II stopnia, a następnie Akademiach Muzycznych w Polsce, jak również poza granicami kraju.
- Czy sukces absolwenta na scenie jest dla szkoły najlepszą miarą jej działalności?
- Wydaje mi się, że to wisienka na torcie, ale dla nas najważniejsze jest, żeby uczniowie rozwijali swoje pasje. Nie chodzi o to, aby wykształcić laureatów konkursów, ale o to, by wychować wrażliwego odbiorcę, który przyjdzie na koncert organizowany w różnych instytucjach lub kiedyś przyśle tu swoje dzieci.
- Jakie zmiany są najbardziej potrzebne, żeby szkoła mogła się dalej rozwijać?
- Próbujemy dostosować się do obecnych czasów, dlatego chcemy po raz pierwszy, eksperymentalnie, uruchomić studio nagrań i zajęcia z produkcji muzycznej. Dzieci, które chodzą do szkoły, będą miały możliwość stworzenia m.in. własnych utworów i podkładów. Będzie to nauka pracy z programami, a także podstaw realizacji dźwięku i akustyki oraz pracy z mikrofonem. Zmieniamy również repertuar. Nie chcemy już ograniczać się do grania w kółko etiud i gam. Chcemy, żeby utwory sprawiały dzieciom przyjemność podczas grania. Na koncercie jubileuszowym będziemy próbowali połączyć nowoczesność z instrumentami klasycznymi.


Napisz komentarz
Komentarze