Karty historii Owczary (2)

Kariera Tempelfelda

Rok później  Hanke z Owczar został burmistrzem Brzegu, a w 1418  Jan - wikarym tamtejszego kościoła zamkowego, pod wezwaniem św. Jadwigi. Ten sam Jan w 1436 był już kanonikiem wspomnianej świątyni. W 1440 jako ławnik brzeski występuje sołtys Stephan, a w 1467 - sołtys Michael.  Z kolei w 1497  Piotr z Owczar został sołtysem wsi Pisarzowic, leżącej nieopodal Brzegu. Jednak największą karierę zrobił  Nikolaus (Mikołaj) Tempelfeld, który najprawdopodobniej pochodził ze znaczącej rodziny, wywodzącej się od pierwszego dziedzicznego sołtysa Owczar. Przedstawiciele tej rodziny byli patrycjuszami brzeskimi i wrocławskimi. Nikolaus Tempelfeld  w czasie swego czterdziestoletniego pobytu w Krakowie zdobył najpierw  godność dziekana,  a następnie w 1433 rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zapisał się także jako kaznodzieja w krakowskim kościele mariackim, a następnie jako prałat katedry i kaznodzieja we wrocławskim kościele pod wezwaniem św. Elżbiety.  Niewykluczone, że ten sam Nikolaus występował dużo wcześniej, w 1401, jako poręczyciel w brzeskich aktach.

W 1512 patrycjusz wrocławski Bartold Tempelfeld został prawnym opiekunem małoletnich dzieci zmarłego dzierżawcy młyna w Czernicy koło Jaczkowic. Bartold miał zapobiec przejęciu młyna przez rycerza Mikołaja z Marszowic, służącego na dworze księcia brzeskiego. W rezultacie młyn otrzymał w dzierżawę  krewny dawnego dzierżawcy, mieszczanin krakowski Melchior Weigel. Warto też wspomnieć, że w 1415 Johann z Owczar był świadkiem przy sprzedaży sołectwa Giesmannsdorf (Godzinowice) koło Oławy.  Z zachowanych źródeł wiadomo, że w 1567 i 1571 oraz w latach 1578-1584 sołtysem wsi był Jakob Haszke. Znamienne, bo bez przerwy przez 21 lat, począwszy od 1586 do 1607, funkcję sołtysa sprawował Lorenz Haupt. Urząd sołtysa pełnili też: Georg Thiel (1568), Hans Haupt (1569-1570), Paul Thiel (1572-1577), Bartel Scholz (1585), Georg Brieger (1608-1610), Hans Steffan (1611-1614) i Markus Seidel (1615-1621).

Mieszkańcy Owczar, poza okresami spokoju i pewnej stabilizacji, przeżywali również czas wojennej zawieruchy, pożarów, rabunków i zniszczeń. Tak było chociażby w kwietniu 1241, kiedy po raz pierwszy wieś spaliły wojska mongolskie.