Z dziejów Brzezimierza

Piotr Włochaty, jako skarbnik Henryka Brodatego, był przedsta­wicielem tych warstw rycerskich, które uczestniczyły w kierowaniu państwem. Nie był to zatem szere­gowy rycerz. Już sam fakt, że sie­dzibą nowej parafii ma być właśnie jego posiadłość, wynosi go ponad innych współfundatorów brzezimierskiego kościoła. Był to, zatem przywódca lokalnej społeczności, a wzniesienie kościoła w jego wsi, co ciekawe, uposażenie go dziesięcinami z dóbr sąsiadów, usankcjonowaniem tegoż przywództwa. Tylko on został patronem kościoła brzezimierskiego, a kościół otrzymał wezwanie śś. Piotra i Pawła.

Przewodzenie drobnemu rycer­stwu czyniło Piotra Włochatego i jego następców uprzywilejowanymi. Jeśli­by tylko chcieli, mogliby sięgać po za­szczyty dworskie. Właściwie to tylko Piotr Włochaty był urzędnikiem dworskim. Jego następcy na włościach prawdopodob­nie poświęcali się całkowicie gospo­darce.

Kolejnymi właścicielami Brzezi­mierza, po Piotrze Włochatym, byli Paweł, Jeszko, czyli Jakub, i Piotr. Nosili oni wszyscy przydomek Podu­szka.

Prawdopodobnie byli to przedsta­wiciele trzech pokoleń rodu: dziad, syn i wnuk. Znane są koligacje Pawła Podusz­ki. Możliwe, że miał troje dzieci: córki Elżbietę i Bertę oraz syna Jeszka. Ber­ta została żoną Gebharda z Prusic. Ów Gebhard należał do znamienitego rodu szlacheckiego Rawiczów. Ojcem jego był komes Zbylut, a stryjem bi­skup wrocławski Tomasz I (1232 -1268).

Elżbieta wyszła za mąż za przed­stawiciela również znaczącego rodu Zarębów - panów ze Strzelina. Potom­kowie tego rodu nosili przydomek Drzemlik. Małżonkiem jej został ko­mes Deczko, brat Racława Drzemli­ka. Prawdopodobnie, jako posag, Elżbieta otrzymała między innymi Mały Brzezimierz. Tak Poduszkowie nazywali Chomotowo, gdy się stali jego właścicielami. Ród Deczki przemianował wieś na Drzemlikowi­ce. Były różne warianty tej nazwy, ale w sumie Drzemlikowice zostały do dzisiaj, z tym, że część Drzemlikowic, tzw. Dolne Drzemlikowice to Jakobiny, a po wojnie Jakubowice. Racław Drzemlik jest znany jako kasztelan Ryczyna, ale bardziej sławny jest jego następny brat, który jako Tomasz II zasiadł na tronie biskupim we Wrocławiu. Przedstawiciele takich znaczących rodów nie pożeniliby się z Poduszkównymi, gdyby one nie pochodziły również ze znakomitej i bogatej rodziny. Kto wie? Może to Poduszkówny popełniały mezalians wychodząc za jakiegoś Rawicza i Zarębę?