Kurów - wieś z 700-letnią tradycją

Kurów był w rękach von Sebottendorfów do roku 1729. Wtedy sprowadził się tutaj Maksymilian von Haupt. Wydaje mi się, że po­przedni właściciele mieli jakieś duże trudności finansowe i musieli ten majątek sprzedać. Sebottendorfowie szukali sposobu, aby Kurów z powrotem odzyskać. Udało się to dopiero w roku 1751. Trzy zamężne kobiety, pochodzące z tej rodziny, złożyły odpowiednią sumę, wystar­czającą na wykupienie majątku z rąk Haupta. A że każda z nich mieszkała w majątku swego męża, rządy w Ku­rowie objął Karol Henryk von Sebottendorf, tytułujący się panem So­bociska i Wawrzęcic. Po 22 latach obecność tej rodziny w Kurowie skończyła się bezpowrotnie. Mają­tek nabyła rodzina Prittwitzów. Właścicielami zostało rodzeństwo: Christian Ferdynand i Szarlota Be­ata Zuzanna. Pochodzili oni z linii książęcej Prittwitzów. Ich brat objął schedę po rodzicach, a oni za spłatę kupili sobie Kurów. Widocznie nie udało im się założyć własnych ro­dzin, dzieci nieślubnych też się nie dorobili, więc po ich śmierci Kurów dostał się w ręce ich dalszych krew­nych: Ernesta Bernarda Ferdynan­da i jego brata Jana Wilhelma Karo­la von Prittwitz. Spadkobiercom tym Kurów do szczęścia nie był potrzeb­ny, woleli pieniążki, więc wśród swej rozległej rodziny znaleźli chętnego do wyłożenia za majątek 66.600 ta­larów plus 300 talarów "zamkowe­go". Zamkowe to stary zwyczaj, kul­tywowany przy okazji sprzedaży domów mieszkalnych. Kupujący płacił pewną sumę komuś z bliskiej rodziny sprzedającego: matce, żonie, bratu itp. na "uspokojenie ser­ca". Nabywcą był Ernest Ferdynand Prittwitz. Sprowadził się on tutaj w 1803 roku. Po 16 latach gospodaro­wania Ernest Prittwitz bezpotomnie umiera, a spadkobierczynią jego zo­staje Eleonora Henrietta von Prit­twitz.

Mężem jej był wyższy funkcjona­riusz policji, w stopniu podporuczni­ka, komisarz dystryktu, von Gruttschreiber. Nie był on poddanym króla pruskiego, z czego wynikły jakieś kłopoty natury prawnej. W tych cza­sach każdy właściciel ziemski musiał składać przysięgę na wierność swe­mu władcy. Widocznie Gruttschreiber nie mógł, lub też nie chciał przysięgać wierności dwom władcom. Gdy trudności nie udało się przezwyciężyć, rodzina Gruttschreiberów, sprzedała Kurów feldmarszałkowi hrabiemu Yorckowi von Wartenburgowi z Oleśnicy Małej. W pałacu w Kurowie miesz­kali członkowie rodziny Yorcków. Ostatnim Yorckiem Wartenburgiem, mieszkającym tutaj, był Piotr Yorck von Wartenburg, późniejszy uczestnik spisku antyhitlerowskiego "Krąg z Krzyżowej". W Kurowie mieszkali głównie protestanci. Należeli oni do parafii w Witowicach. W 1783 roku wieś liczyła 254 mieszkańców-ewangelików. W1845 roku - 343 ewangelików i 37 katolików. Przed drugą wojną światową 260 ewangelików i 20 katolików.

Gospodarstwo w Kurowie specjalizowało się w owczarstwie. W owczarniach tego folwarku znajdowało się blisko 2000 owiec. Na polach uprawiano buraki cukro­we, pszenicę i len. Kurów posiadał swój młyn wodny, zlokalizowany nad rzeką Oławą, w bezpośrednim sąsie­dztwie tzw. "Spalonego Młyna". Nazwa ta teraz nie jest używana. Młyn wodny noszący tę nazwę, wybudo­wany przez Wartenburgów, został przebudowany na motel i nosi teraz nazwę "Młyn Jana". W roku 1895 Wartenburgowie wykupi­li kurowski młyn wodny z rąk prywat­nych i rozebrali go, gdyż stanowił konkurencję dla "Spalonego Młyna". Bogate pastwiska, ciągnące się od Kurowa w kierunku rzeki Oławy, były dwieście, trzysta lat temu stawami rybnymi.