Czy historia Jelcza ma znaczenie?

Jest wyjątkowo autentyczna, ze wszystkimi niedociągnięciami. Wprawne oko zauważy literówki i błędy w redagowaniu. Wspomnienia zdarzeń z osobistego życia robotników przeplatają się i wiążą nierozerwalnie z życiem fabryki. Takiego materiału jeszcze nikt nigdy wcześniej nie zebrał. Oni spisali i przygotowali te wspomnienia - Jan Dalgiewicz i Wojciech Połomski. Dyrektor i pasjonat jelczańskich autobusów oraz historii, którego ojciec pracował w JZS Jelcz.

Wspomnienia są bezcenne dla historii miasta i gminy Jelcz-Laskowice. Czy lokalne władze to docenią? Czy wykorzystają tę wiedzę i pasję? Użyją w celach promocji miasta? Czy historia ogromnego zakładu i jego pracowników w ogóle ma dla władz gminy znaczenie?

Promocja zgromadziła prawie 40 autorów wspomnień, ich rodziny, byłych pracowników i przyjaciół Jelcza, łącznie ponad 150 osób. Pomimo zaproszenia, nie pojawił się nikt z władz J-L. Byli przedstawiciele powiatu, sąsiedniej gminy, księża, ale reprezentanta jelczańskiego "pałacu" zabrakło.

Wiem, władza nie ma obowiązku uczestniczenia w premierach książek. Może w tym czasie mieć ważne spotkanie, mszę, koncert w filharmonii i wiele innych zajęć. Czy ta nieobecność była zauważona? Oczywiście! Odebrana została jako brak szacunku. Dla autorów i pracowników Jelcza.

Przez kilka lat prowadziłam oddział redakcji w J-L i wiem, jak ważne dla ludzi stamtąd były i nadal są Jelczańskie Zakłady Samochodowe. Wielokrotnie o tym rozmawialiśmy. Nie podzielałam tej nostalgii, tęsknoty za tapicernią, halą Z-2, Mielnem i "Głosem Jelcza". Przekonałam się jednak, że bez zrozumienia tych ludzi nie zrozumie się tego miasta i jego specyfiki. Uważam też, że władza powinna komunikować się z ludźmi i być z nimi (nie tylko przed wyborami), a nie ich pouczać.

Jelcz-Laskowice to bardzo małe miasto. Na promocji przekazywano sobie sygnały, jakie płynęły do organizatorów i autorów - że to impreza dla byłych działaczy partyjnych, że książka chwali miniony system. Jan Dalgiewicz powiedział to wprost: - Niektórzy bali się przyjść, żeby nie ściskać ręki komuniście!

Tymczasem nie było się czego bać. Nikt nie kazał maszerować ze szturmówką, księża nie obawiali się wziąć książki do ręki, a nawet ją pobłogosławili.

Monika Gałuszka-Sucharska