Pracę w mieście w XVI i XVII wieku regulowały bowiem dwie podstawowe rzeczy. Pierwszą był cech jako organizacja zrzeszająca obowiązkowo rzemieślników, a drugą przywilej, którym był zwykle zestaw praw i obowiązków (włącznie z karami), regulujący funkcjonowanie cechu i jego członków. Cech mógł zrzeszać rzemieślników zarówno jednej jak i wielu profesji. To drugie rozwiązanie stosowano, gdy w mieście funkcjonowali rzemieślnicy niezrzeszeni różnych zawodów. Dlatego cechy zbiorowe i ich przywileje miały zwykle mniej korzystny status niż cechy jednej profesji. Jednym z podstawowych wyróżników, związanych z wykonywanym zawodem, był patron. Patronem złotników jest św. Eligiusz z Noyon - jedyny bodaj biskup i złotnik w jednej osobie, który pracował dla dworu królewskiego w VII wieku na terenie Francji. Postać w stroju biskupim, siedząca w warsztacie złotniczym, występuje bardzo często jako godło na pieczęciach cechów złotniczych na Śląsku. Jednak zachowana odbitka pieczęci oławskiego cechu przedstawia puchar lub kielich w kartuszu herbowym, na szczycie którego rozpoznać można sylwetkę koguta z herbu miejskiego...
CZYTAJ ten artykuł w całości dostępny w e-wydaniu gazety. Sprawdź tutaj: http://eprasa.pl/news/gazeta-powiatowa-wiadomo%C5%9Bci-o%C5%82awskie/2016-02-04
Grzegorz Seredyński
Napisz komentarz
Komentarze